Nowożytna historia Izraela ,,Oto nadejdą dni -- wyrocznia Pana -- kiedy nie będą już mówić: Na Pana żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi egipskiej, lecz raczej: na Pana żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi północnej i ze wszystkich ziem, po których ich rozproszył. I sprowadzę ich znowu do ziemi, którą dałem ich przodkom." (Jeremiasz 16,14--15)   W 70 lat po śmierci Chrystusa powstania żydowskich partyzantów przeciwko rzymskim najeźdźcom doprowadziły ostatecznie do zburzenia Świątyni w Jerozolimie i wymazania Państwa Żydowskiego z mapy świata. Pozostała przy życiu ludność została w bezlitosny sposób przesiedlona i rozproszona niemalże po wszystkich pogańskich krajach, gdzie przez 19 stuleci Izrael tułał się bezdomny. W kościele katolickim, prawosławnym, a później i protestanckim ukształtował się silny pogląd, że przebywający pośród nich Żydzi to ludzie przeklęci, zabójcy Chrystusa, a Kościół, jak nauczano, jest teraz Izraelem Bożym. Od wschodnich krańców Syberii w Rosji aż do wybrzeży Atlantyku na zachodzie kultura europejska była przesiąknięta takimi poglądami. Pewien protestancki reformator pisał w 16 wieku zgodnie z tą szeroko rozpowszechnioną myślą: ,,... Cóż należy uczynić z tą przeklętą znienawidzoną rasą żydowską?... Po pierwsze: ich synagogi powinny stanąć w ogniu. po drugie: ich domy należy zrównać z ziemią ... Podsumowując to wszystko, drodzy książęta i szlachetnie urodzeni, jeśli gościcie Żydów w waszych posiadłościach i jeśli moja rada wam nie odpowiada, to znajdźcie lepszą, abyśmy wszyscy mogli być wolni od tego nieznośnego, diabelskiego brzemienia -- Żydów." Pomimo wielu wieków prześladowań , dokładnie takich jak w czasie okrutnej niewoli w Egipcie, rozproszony naród żydowski rozmnażał się, a jego kultura kwitła. Aż do XIX stulecia większość Żydów na całym świecie zamieszkiwała tereny imperium Carskiej Rosji -- ,,Ziemi Północnej" -- o której wspomina Jeremiasz. W tym kraju Rosyjski Kościół Prawosławny przejawiał głęboko antagonistyczne nastawienie wobec Judaizmu. Wpłynął on w zdecydowany sposób na politykę rządową wobec ogólnie niechcianej, aczkolwiek ogromnej populacji żydowskiej. Polityka ta łączyła w sobie represyjne działania segregacjonistyczne z brutalnie narzuconą integracją, poprzez ,,nawrócenie" na chrześcijaństwo. W 1881r miało miejsce w Rosji pewne wydarzenie, które wpłynęło w nieoczekiwany sposób na dalszy bieg historii świata. Car Aleksander II został zamordowany przez rewolucyjnych bojówkarzy. Wśród nich znajdowała się młoda Żydówka. Rząd rosyjski, odwracając uwagę opinii publicznej od własnego niepopularnego reżimu represyjnego, winę przypisał całej żydowskiej populacji. Żydzi byli teraz nie tylko zabójcami Chrystusa ale i Cara. Wszędzie wybuchły spontanicznie gwałtowne i niepowstrzymane pogromy przeciwko rosyjskiej populacji Żydów. Dokonano rzezi na dziesiątkach tysięcy ludzi w czasie następujących po sobie fal skrajnego antysemityzmu. W tym czasie carski rząd nasilił prace nad represyjnym ustawodawstwem przeciwko Żydom . Wydarzenia te wywołały dwa zasadnicze skutki , które zmieniły w istotny sposób zarówno historię świata , jak i narodu żydowskiego. Po pierwsze: wzmocniły reakcyjne zaangażowanie Żydów w działalność rewolucyjną zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Rosji i przyczyniły się do sukcesu rewolucji komunistycznej w 1917r. Po drugie: nasiliły intensywność żydowskiego nacjonalizmu, zwanego odtąd syjonizmem. Spowodowało to cudowne odrodzenie narodu żydowskiego jako Izraela. Prześladowania tego okresu były tak wielkie, że między rokiem 1881 a wybuchem I Wojny Światowej niemal 2,5 miliona Żydów uciekło z Carskiej Rosji. Była to jedna z największych grupowych emigracji znanych w historii, porównywalna tylko do Wyjścia z Egiptu . 70 000 z tych ludzi wróciło do Izraela. Z pewnością był to pierwszy krok w wypełnieniu się obietnicy z Jeremiasza 16,15. Następstwa Rosyjskiej Rewolucji Październikowej 1917r wkrótce zniweczyły żydowskie nadzieje na jakiekolwiek trwałe bezpieczeństwo poza własną ojczyzną . W samej tylko Ukrainie w czasie następnych trzech lat wojny domowej między Białymi i Czerwonymi odbyło się 1326 pogromów. 70 000 Żydów zostało zamordowanych, a setki tysięcy poważnie okaleczonych i poranionych z okrucieństwem przewyższającym wszystko, co zdarzyło się w czasie panowania carów. Wielu Żydów rzuciło się w wir rewolucji, by uwolnić się od jarzma prześladowań. Czterech było wybitnymi członkami Komitetu Rewolucyjnego, wśród nich Lew Trocki (właściwe nazwisko Lew D. Bronstein). To on stworzył i poprowadził zwycięską Armię Czerwoną, która w wojnie domowej odparła ataki nie tylko Białych, ale i połączonych sił interwencyjnych Wielkiej Brytanii, Francji i USA. Również pierwszy prezydent nowopowstałej Republiki Sowieckiej Jakow Swierdłow był Żydem. Niemniej jednak Lenin chciał oddzielić Rosyjskich Żydów od reszty świata i ogłosił, że syjonizm jest sprzeczny z prawem. Tysiące syjonistów uznano za przeciwników rewolucji i zesłano ich na Syberię. Choć nowe państwo komunistyczne obiecywało wszystkim Żydom pełne prawa człowieka, to ich kultura i narodowość zostały skazane albo na asymilację, albo na zapomnienie -- oba rozwiązania nie do przyjęcia. Listopad 1917 r przyniósł nie tylko wybuch rosyjskiej rewolucji, ale i deklarację Balfour'a. Została ona wydana 2 listopada 1917r przez brytyjskiego ministra spraw zagranicznych Lorda Arthura Jamesa Balfour'a i skierowana do Brytyjskiej Organizacji Syjonistycznej. Głosiła ona co następuje: ,,Rząd Jej Królewskiej Mości pozytywnie ustosunkował się wobec idei utworzenia w Palestynie ojczyzny dla Narodu Żydowskiego i dołoży wszelkich starań, by ułatwić osiągnięcie tego celu." Wkrótce potem 9 grudnia 1917r brytyjskie oddziały pod dowództwem gen. Allenby uwolniły Jerozolimę spod kontroli Turków, którzy przez wieki panowali w Palestynie -- Ziemi Izraelskiej. Wielu chrześcijan zrozumiało, że czasy pogan zaczynają dobiegać końca. 18 marca 1918r flaga żydowska, która nie była rozpościerana przez XIX wieków, została wciągnięta na maszt Twierdzy Dawida. źródło: Prophetic Vision - za zgodą Eurovision Publications

© Wiatr