Zielonoświątkowcy u papieża

W czwartek 10 lutego papież Jan Paweł II przyjął delegację przywódców 27 murzyńskich wyznań zielonoświątkowych. 170 członków Połączonego Kolegium Afrykańsko-Amerykańskich Biskupów Zielonoświątkowych (Joint College of African-American Pentecostal Bishops) przybyło z tygodniową wizytą do Watykanu, by podkreślić swoje związki z Kościołem Rzymsko-Katolickim.
,,Ufam, że wasza wizyta w Rzymie pomoże umocnić ekumeniczne więzi pomiędzy katolikami a zielonoświątkowcami" -- powiedział delegatom, siedzącym w I rzędzie podczas audiencji generalnej na placu Św. Piotra, Jan Paweł II.
Jak powiedział agencji prasowej AP biskup Zjednoczonych Kościołów Zielonoświątkowych (United Pentecostal Churches of Christ) Carl H. Montgomery II ,,nasz przyjazd do Rzymu jest wyrazem tego, iż uważamy Kościół Rzymski za naszego historycznego przodka, (...) a Jana Pawła za najbardziej ekumenicznego z papieży. Nie sądzę, by Bóg interesował się etykietami. Nie będziemy nikogo ,,nawracać". Moc Ducha Świętego przenika denominacyjne bariery".
,,Myślę, że możemy się uczyć od siebie nawzajem -- powiedział Larry Trotter z Full Gospel Baptist Church in Chicago. -- My przychodzimy z żarliwością i ogniem którego im może brakować, ale oni przychodzą z porządkiem i strukturą, których nam może brakować."
Podczas swego tygodniowego pobytu w Watykanie delegacja uczestniczyła w 3-dniowym seminarium i mszy z modlitwą o uzdrowienie.
Nurt Zielonoświątkowy jest jedną z najszybciej rozwijających się gałęzi chrześcijaństwa. Zielonoświątkowcy wierzą, że Bóg przez Ducha Świętego wyposaża Chrześcijan w dary duchowe, włącznie z darem proroctwa, uzdrawiania, i mowy językami.
Wiatr (według Charisma News Service i Religion Today)

Były prezydent Łotwy Guntis Ulmanis złożył przed telewizją narodową wyznanie wiary w Jezusa Chrystusa. Ulmanis jest jedną z 5000 osób, które podjęły decyzję pójścia za Jezusem w odpowiedzi na prezentację ewangelii podczas wrześniowej serii spotkań ewangelizacyjnych, prowadzonych w Łotwie z udziałem Luisa Palau pod wspólną nazwą Nadzieja 99.
,,Pod koniec kazania dr Palau zaapelował do wszystkich, którzy pragną zaufać Chrystusowi i oddać Mu swoje życie" -- powiedział misjonarz Monte Erwin. -- To wtedy prezydent Ulmanis podszedł do przodu i zauważono, że publicznie oddaje swoje życie w panowanie Jezusa Chrystusa".
W noc poprzedzającą tę decyzję Ulmanis powiedział: ,,Czekałem na Nadzieję 99 sześć miesięcy. Lecz dopiero dziś zrozumiałem co znaczy rzeczywiście nadzieja. I to jest wspaniałe."
,,Po uzyskaniu niepodległości w 1991 roku, częściowo poprzez wpływ głosicieli fałszywej ewangelii zdrowia i bogactwa, Łotysze stawali się coraz bardziej cyniczni wobec chrześcijaństwa i Zachodu" -- sądzi Chuck Kelley, prezydent Bridge Builders -- organizatora akcji. Od września zauważalne jest w Łotwie przełamanie w podejściu do wiary. Niemały wpływ na ten stan ma były prezydent, który jest nadal na Łotwie bardzo poważaną osobistością.

W pewnym kraju na Bliskim Wschodzie (szczegółów nie podajemy ze względu na bezpieczeństwo), ,,Jonatan", chrześcijanin, rozmawiał z dyrektorem hotelu. Na stoliku między nimi leżała otwarta Biblia. Pewien mężczyzna obserwował ich dyskusję, a kiedy dyrektor hotelu oddalił się, podszedł do Jonatana i zapytał jaką książkę czytali. ,,Biblię", odpowiedział Jonatan. Mężczyzna zadawał wiele pytań, aż w końcu poprosił o egzemplarz Biblii. ,,To może być niebezpieczne dla mnie", powiedział Jonatan, na co nieznajomy odpowiedział, ,,Masz rację, a gdybyś wiedział kim jestem na pewno nie dałbyś mi Biblii." Okazało się, że tajemniczy rozmówca Jonatana jest wysoko postawionym urzędnikiem państwowym. Pomodlił się razem z Jonatanem i powierzył swoje życie Jezusowi. Później powiadomił nas, że 14 narodzonych na nowo członków rządu spotyka się regularnie.

Rząd Kataru, konserwatywnego muzułmańskiego państwa na Półwyspie Arabskim wyraził zgodę na budowę pierwszej w kraju chrześcijańskiej świątyni.
Katar jest państwem, w którym dotąd obowiązywał bezwzględny zakaz publicznych praktyk religijnych oprócz państwowego odłamu Islamu -- Wahhabi. Nie mniej jednak od pewnego czasu istnieje ciche przyzwolenie na nieformalne, prywatne chrześcijańskie spotkania modlitewne.
Oczekuje się, że działka pod budowę kościoła zostanie podzielona pomiędzy różne społeczności chrześcijańskie, by móc wznieść konstrukcję budynku.