Grażyna Weber PRZYPOWIEŚĆ O PRZYJACIELU Ostatnio miałam trudny czas. Coś niedobrego działo się w moim życiu, a ja nie umiałam rozpoznać co to jest. W którą stronę się obróciłam, z tej obrywałam po głowie. Zaczęłam czuć się zmęczona. Modliłam się, ale nawet modlitwa mi nie szła, więc postanowiłam pokrzepić się Słowem Bożym. Otworzyłam list Jakuba i już na samym wstępie przeczytałam: ,,Za pełną radość poczytujcie to sobie, bracia moi, ilekroć spadają na was  różne doświadczenia. Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość."  (Jk 1,2--3) Zobaczyłam, że to jest do mnie. Tak, w każdej sprawie brakowało mi wytrwałości, a teraz mam pokusę, aby poddać się przygnębieniu, zmęczeniu, zniechęceniu. Otwieram jeszcze raz list Jakuba i czytam: ,,Błogosławiony mąż, który wytrwa w pokusie, gdy bowiem zostanie poddany próbie, otrzyma wieniec życia, obiecany przez Pana tym, którzy Go miłują." (Jk 1,12) Ależ tak! To przecież jasne! Wytrwają w próbie ci, którzy kochają, kochają Boga! Jak jest z naszą miłością w życiu, w praktyce? Jak rozbudzać miłość i stopniowo budować zaufanie do Pana?  Nasza miłość, wiara i nadzieja jest podobna do linii telefonicznej pomiędzy nami a naszym najbliższym Przyjacielem. Załóżmy, że jesteś w bardzo trudnej sytuacji finansowej, pozbawiony pracy. Dzwonisz do twojego Przyjaciela, którego bardzo kochasz i prosisz go: -- Ratuj mnie, od paru miesięcy nie płacę czynszu, boję się, że mnie wyrzucą z mieszkania. Zaczyna mi brakować pieniędzy na jedzenie. Pomóż mi proszę, bo jestem w rozpaczy. Przyjaciel odpowiada: -- Przypadkiem nie pożyczaj pieniędzy. Przekażę ci pieniądze przez kogoś z moich dobrych znajomych, albo znajdę inny sposób. Poczekaj parę dni i nie martw się, bo sam zapłacę twój czynsz i jakoś przyślę ci pieniądze lub jedzenie. Nie martw się! Kocham ciebie. Czekasz więc spokojnie, bo wiesz, że twój Przyjaciel cię kocha i nie zawiedzie, a On rzeczywiście płaci twoje rachunki i przysyła ci jedzenie. Innym razem jesteś okropnie chory, czujesz się fatalnie. Dzwonisz do swojego Przyjaciela i mówisz: -- Pomóż mi proszę. Czuję się tak źle, boli mnie serce a nie mam ani na lekarza, ani na lekarstwa. Proszę przyjedź prędko, żebym przynajmniej nie był sam. A Przyjaciel: -- Dobrze, że do mnie zadzwoniłeś. Przecież mówiłem ci kiedyś, że jestem lekarzem i w dodatku dobrze się znam na sercu. Zapomniałeś? Zaraz u ciebie będę i przywiozę wszystko co potrzebne. niczego się nie bój, bo twoja dolegliwość, choć bardzo dokuczliwa, jest zupełnie niegroźna i za kilka dni minie. Musisz być cierpliwy. Uwierz Mi, kocham cię. Więc już przestajesz się bać, bo wiesz, że twój Przyjaciel cię kocha i nie kłamie, a choroba mija. Po jakimś czasie ktoś bliski tobie umarł, albo cię opuścił, czy skrzywdził i czujesz się bardzo samotny. Dzwonisz więc do Przyjaciela: -- Proszę, przyjedź zaraz, potrzebuję ciebie, twojego dotyku, twojego ciepła, twojej miłości. Jest mi okropnie smutno, proszę pociesz mnie, przytul mnie. Czuję się samotny. A Przyjaciel mówi: -- Będę u ciebie za dwie minuty. Nawet nie wiesz jak bardzo cię kocham. A ty wiesz, że on w takiej chwili, kiedy potrzebujesz jego miłości, nie zostawi ciebie samego, bo ciebie kocha. Nawet jeśli trochę się spóźnia, to wiesz, że zaraz przyjedzie. - O! już puka do drzwi, zagląda przez okno. Przyjechał! I tak rośnie twoja wiara w to, że zawsze możesz na niego liczyć i nadzieja, że nigdy nie zawiedzie, bo utwierdzasz się w tym, że cię kocha. Aż któregoś dnia twój Przyjaciel dzwoni do ciebie i mówi: -- Bardzo cię proszę, żebyś mi w czymś pomógł. To jest dla mnie strasznie ważne. Jedna osoba  potrze-buje natychmiast pomocy finansowej, a ja nie mogę teraz przyjechać, żeby dać jej pieniądze osobiście, a pocztą za długo by szły. Proszę, wyłóż za mnie na razie te pieniądze. Oddam ci przy najbliższej sposobności. A potem twój Przyjaciel dzwoni znowu i mówi: -- Słuchaj, jest jedna sprawa na której bardzo mi zależy, ale nie mogę teraz sam się nią zająć. To jest trudne i uciążliwe do załatwienia, ale proszę cię, zrób wszystko co w twojej mocy, aby to dla mnie załatwić. To bardzo ważne, proszę cię. Dam ci wszelkie pełnomocnictwa. Jesteś mi potrzebny, proszę. A kiedy indziej twój Przyjaciel dzwoni i mówi: -- Czuję się teraz bardzo samotny, potrzebuję ciebie i twojej miłości. Proszę, zostaw teraz wszystko i przyjdź do mnie. A ja? No właśnie, co ja na to? Trudno jest mi odpowiedzieć na to pytanie, bo mój Przyjaciel jest doskonalszy w miłości, a mi jeszcze wiele brakuje. Czasem z tego powodu wpadam w przygnębienie, ale wiem, że mój Przyjaciel i tak mnie kocha, bo On jest Miłością. Otwieram sobie pierwszy list Jana 4,16 i czytam: ,,Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim."

Tekst ten pochodzi z czasopisma ,,Wiatr" nr 2 © Wiatr